vorige week vrijdag was het zo ver.. Ik moest bloedprikken. Ik ben als de dood voor naalden dus dat was voor mij een hele opgave.. Duw me in zo´n te kleine cat-scanner, laat me naar de tandarts gaan, laat me lopen over een touwbrug die op en neer zwaait met een klif eronder.. alles behalve een naald in mijn armen!

3 jaar ben ik nu alweer samen met mijn ware liefde. We zijn allebei nog jong, hij is 21 en ik ben 19 jaar, maar we hebben het steeds meer over onze toekomst samen.. Hoe wij ons droomhuis zien, hoeveel kids willen we en op welke leeftijd ongeveer.. luchtige niet-definitieve gesprekjes die ons steeds meer met elkaar binden omdat we steeds weer er achterkomen dat we beiden onze toekomst ongeveer hetzelfde zien.. (van huisdier tot een erker met vensterbank waarop je kunt zitten om lekker naar buiten te kijken) Steeds vaker denk ik dat ik écht de ware heb gevonden en dat ik hem nóóit meer laat gaan.
Het wordt alleen lastig bij dit standpunt te blijven als iedereen om je heen aan het scheiden is en in de knoop ligt in de relaties en je hiermee geconfronteerd wordt.

Ik hou onvoorwaardelijk veel en alleen van mijn schat. Tenminste, dat zeg ik nu. Dat zeiden mijn ouders, die van mijn vriend, die van mijn vriendin en de buren ooit ook tegen zichzelf.. Waar is dit veranderd? Hoe is dit veranderd? Zal dit ook bij ons gebeuren? Zijn wij ook zo stom om er in te trappen?

 
Dit zijn vragen die bij mij steeds vaker in mijn hoofd rondspinnen. “Mij zal dit niet gebeuren” Denk ik dan altijd maar weer, maar is dat niet erg naïef? Tegenwoordig gaat 1 op de 3 stellen scheiden! Éénderde kans dus..
zelf denk ik dat problemen in een huwelijk/relatie vooral komen door één reden: Communiceren. Iedereen denkt altijd maar goed te kunnen communiceren, maar is dit wel zo?
vaak niet. Communiceren is vertellen hoe jij je voelt, hoe het komt dat jij je zo voelt en wat er moet veranderen om je anders te laten voelen.. Niet “Ik heb hem het nu al zo vaak vertelt, ik zeg er niets meer van, ik krop het op en barst ooit een keer los, dan is het te laat” Inderdaad, dan is het te laat. Je hoort veel over mensen die vreemd gaan. Sorry, hier heb ik geen respect voor. “Ja, ik voel niets meer voor mijn man” “Nee ik hou wel van mijn vrouw maar ik weet ook niet waarom ik dit doe..” BULLSHIT! Ben dan zo eerlijk om naar je partner toe te gaan, te vertellen dat je het gevoel hebt dat het niet lekker loopt en dat je de laatste tijd in dubio bent om niet eens iemand anders te proberen.. Wedden dat er dan verandering komt? Zo niet.? Dan geeft hij/zij inderdaad niets om je en dan is scheiden waarschijnlijk wel de juiste oplossing. Scheiden vind ik alleen echt een goede oplossing als : hij/zij vreemdgaat zonder reden of hij/zij je mishandeld (fysiek maar ook psychisch) Volgens mij moet je overal samen wel uitkomen, als je maar naar elkaar luistert, open bent naar elkaar en ook open staat voor een andere mening en niet vasthoudt aan je eigen mening!

De vraag die door mijn hoofd spint is dan ook:  Waarom scheidden er tegenwoordig zoveel mensen? Is het omdat het zo gemakkelijk is? Nouja, het LIJKT in ieder geval gemakkelijk. Uit elkaar gaan, weg van hem/haar, geen problemen meer… onee? En je kinderen dan? Die overal tussenin zitten? Die (on)bewust worden gedwongen om te kiezen wie ze leuker vinden, bij wie ze moeten gaan wonen en altijd maar weer verhalen moeten aanhoren over hoe slecht de ander wel niet is?

”oh maar wij zijn als vrienden uit elkaar gegaan..” Geloof ik ook niet. Hoe kun je in godsnaam als vrienden uit elkaar gaan? Dan kun je toch ook als een stel bij elkaar blijven? Dan kun je er toch nog aan werken? Of zijn we daar tegenwoordig te lui voor?